Al direct na verschijning van Radiostilte… kwamen er reacties. Persoonlijk, via de telefoon, de mail en brieven. Vaak zo bijzonder en ontroerend dat je er stil van werd. Mensen lieten weten dat ze nu meer begrip hebben voor hen die het leven niet meer aankonden. Vooral nu ze weten hoe eenzaam de strijd was, hoe groot de worsteling, hoe eenzaam degene moet zijn geweest in de ‘donkere tunnel’, verlangend naar het licht.

Aanbevelingen

Ad Kerkhof, hoogleraar klinische psychologie en suïcidepreventie aan de Vrije Universiteit in Amsterdam:
Een heel herkenbaar verhaal over iemand die depressief was, eerder signalen uitzond, medicijnen gebruikte en hulp had van een psychiater. En toch suïcide pleegde op een moment dat de omgeving dat niet zag aankomen. Dit boek beschrijft helder de intense gevoelens en vragen die zelfdoding met zich meebrengt voor partner, kinderen, familieleden, collega’s, hulpverleners, werkgevers en organisaties. Ik geef het regelmatig mee aan nabestaanden. Juist omdat het zo herkenbaar is.

Herman de Mönnink, grondlegger verlieskunde:
Dit belangrijke document maakt ons allen hopelijk zeer alert wanneer iemand signalen afgeeft als ‘ik zie het niet meer zitten’. Vooral als diegene antidepressiva slikt.

Reacties van nabestaanden

“Jarenlang heb ik geworsteld met de vraag waarom? Na het lezen van dit boek begrijp ik het en kan ik er vrede mee hebben.”
_____
“Wat een indrukwekkend boek. Prachtig geschreven. Ik heb het in één keer uitgelezen en kijk nu met andere ogen naar suïcide.”
_____
“Geraakt en ontroerd door het boek. Vond erkenning, herkenning en troost.”
_____
“Mijn vader maakte begin jaren vijftig een eind aan zijn leven. Ik was elf. Er is nooit meer over gepraat. Ik vertelde het ook nooit uit schaamte. Pas nu ik Radiostilte heb gelezen, heb ik meer begrip. Ik heb het boek aan mijn broer gegeven omdat ik vond dat hij het ook moest lezen. Hij was toen jonger en zo boos.”
_____
“De broer van de buurman pleegde suïcide. Voordat ik Radiostilte had gelezen, zou ik hem hard hebben veroordeeld: hoe kan iemand dat nou doen? Nu was mijn reactie heel anders. Samen met mijn man heb ik nog eens weer passages uit het boek gelezen. Begrijpen doe ik het nog niet, maar ik heb wel begrip. Ik heb de buren het boek Radiostilte gegeven.”

_____
“Ik ben mijn broer, politieman, in 2016 verloren als gevolg van zelfdoding. Ik heb het daar erg moeilijk mee. Ik mis een broer op wie ik heel trots ben. Mijn schoonzus maakte mij attent op het boek Radiostilte. Ik heb heel veel wijsheid, moed en begrip gehaald uit het boek. Het beste boek over suïcide dat ik tot nu in het afgelopen jaar heb gelezen. Heel erg bedankt voor het delen van de ervaringen. Ervaringen die ondanks wat er is voorgevallen als nabestaande toch heel erg fijn zijn om te lezen. Ervaringen die steun geven. Ervaringen die ongelooflijk herkenbaar zijn. Ze betekenen heel veel voor mij.
Fred”

Meer reacties en beoordelingen op bol.com/radiostilte